Problem loading page

Tomo Uno, Numero Dos

2008-11-17T11:27:00.002+08:00

PAUMANHIN: dahil wala pa akong sapat na salapi upang ipalimbag ang mga nilalaman nito.

Kung alam mong gamitin ang iyong imahinasyon sa tamang paraan, swerte ka!

Copyright, 2008, Walang Manlilimbag, Inc.

All Rights Reserved. Walang bahagi ng pahinang ito ang maaaring kopyahin o gamitin sa kahit anong paraan o remedyo, elektroniko o mekanikal, kasama na ang pagpapalimbag o pagtatala, o sa anupamang paraan ng pagkuha ng impormasyon nang walang permiso mula sa manlilimbag (na wala namang eksistensya).

Pagkatapos nang mababaw na artikulo, suungin naman natin ang mas mababaw pang kalaliman.

Malugod kong inihahandog sa inyo ang ikalawang edisyong bunga ng nauna, ANG TOMO UNO, NUMERO DOS (simpleng bersyon: Volume I, Number II) na pinamumunuan hindi ng Punong Patnugot (editor-in-chief), hindi ng mayamang “producer”…kundi ng isang hamak na kamay…na sumusulat…

Dedikasyon: Ang edisyong ito ay para sa mga:

1. unang kapwa ko kamay na napadpad sa “blog” na ito

2. sumunod sa kanya

3. nalugod at tumanggap nito

4. nalugod ngunit pinigilang tanggapin

5. kakutsaba ko (na sa pagkaka-alala ko ay wala)

6. nanlait ng mga artikulo rito

7. at higit sa lahat, sa kamay na kasalukuyang nagbubukas ng pahinang ito

Pito! Hindi sa lahat ng bagay ay nabubuo ang isang “set” ng numero na kinukumpleto hanggang sampu. May “10 Commandments”, “Top 10 sa klase”, 10 mga daliri at kung anu-ano pa. Maiba naman tayo! Hindi rin sa lahat ng oras, “even numbers” ang bida. Sino nga ba ang nagsabi na ang “odd numbers” ay kulang? Hindi sila mabubuo kung hindi sila nagsasama-sama kaya hindi ka pwedeng maghiwalay ng isa.

Iyan ang tinatawag kong kababawan! Ngunit may mas bababaw pa diyan. Tutal ikalawang isyu na naman ito, hanapan na rin natin ang artikulong ito ng kasalukuyang isyu. Heto! Halos lahat ng tao, nais patalsikin ang ating pangulo. Sino pa? Eh di si Pang.GMA. Hindi ako nag-“aadvertise” kasi kilala mo naman na talaga siya. Ang mga tao…”Rally” dito, “rally” doon…”Oust GMA” rito, “pahirap sa masa” roon… Halos lahat ng tao, nais siyang patalsikin sa pwesto. Pasintabi na lang sa mga Yupiyan pero sabihin mo man na lahat ng Yupiyan ay aktibista, hindi naman lahat ay raliyista. Oo, Yupiyan ako pero hindi ako mahilig sa pulitika…at dahil diyan, hinamon ko ang aking sarili upang ako mismo ang magbahagi ng sariling pananaw ko tungkol dito nang walang sadyang pinatatamaan. Nagpapatunay lamang na hindi lahat ng Yupiyan ay nagtuturo ng daliri sa pulitika. Halungkatin nga natin ang pulitika nang malaman mo ang koneksyon nito sa sinasabi kong kababawan.

Bakit kaya ganoon ang mga tao? Pagkatapos iboto ng ipinagmamalaki nilang karapat-dapat na iluklok sa pagkapresidente, papalayasin din nila ito sa kanyang trono. Lahat gagawin para makamit lang ang gusto. Papalitan, magsasaya, maghihirap lang ulit, hahanapan nanaman ng kapalit, magsasaya, malulungkot. Nasa taong bumoto na kung matutuwa o malulungkot siya sa kanyang ipinalit. Parang “Water Cycle Process” lang naman iyan. Simple! Ganito: Ipagdarasal ng tao na umulan para sa mabuting sibol ng kanilang pananim ngunit iniiwasan ang bagyo. Kapag nagpapatalsik naman ng pangulo, gagawin ang lahat para matanggal ito sa pwesto. Kapag nag”evaporate” na ang tubig sa lupa, “evaporate” na rin ang pangulo. May “condensation” pang magaganap upang bumuhos muli ang panibagong ulan. Ibubuhos ulit ang bagong presidente sa harapan ng tao. Nasa tao na kung ano ang mararamdaman nila sa pagbuhos ng ulan. May magagalak ngunit may mga nagluluksa rin sa panahong ito…kasabay ng pagbuhos ng bagong presidenteng inilalantad sa hapag ng tao…sa ayaw at sa gusto nila…

Sino ang nagsabing kapag pulitika na ang pinag-uusapan ay malalim na ito? Sino nga ba ang nagbigay ng partikular na depinisyon ng pulitika bukod sa diksyunaryo? Bakit masasabing malalim ang pulitika kung ito naman ang laging napapansin ng nakararami? Kumbaga, kapag ang tubig sa dram ay umaapaw na, malinaw na malinaw na ang umaapaw na tubig ay ang nasa ibabaw. Ang nasa ilalalim ay ang hindi nakikita, ang hindi naapapansin…Kung gayon, bakit ang laging napapansin ng tao ay ang sinasabi nila mismong malalim na pulitika?

Sino nga ba ang nagpatupad ng tuntunin na ang malalim lang na mga isyu na dapat pagtuunan ng pansin ay ang kontrobersyal na pulitika?

Hindi ako ganoon kababaw upang ikumpara ang “Water Cycle” at “dram” sa “pulitika”. Ang punto ko lamang ay kung bakit nga ba sobra itong ibaba ng mga tao, ibaba ang mga nasa pwesto, palitan sila ng palitan kung sarili nilang kababawan ay hindi nila mahanapan ng kalaliman. Bago pa man umapaw ang dram, di ba mas magandang pakinggan na naisara na ang gripo bago pa man mangyari ito? Responsibilidad ang kalalimang hinahanap ko…hindi lang galing sa mga taong nasa pwesto.

Malalim man o mababaw, lahat dapat pinahahalagahan!

Hindi yung “dive” ka ng “dive”, mababaw pala yung sinusuong mo. Inubos na ng takot ang oras mo sa kahihintay ng sasagip sa iyo, iyon pala may salbabida ka naman sa tabi mo.

Sa mga ganitong sitwasyon, hindi na lamang imahinasyon ang ginagamit. At kung alam mo kung ano iyon…Mas swerte ka!

~sulat.kamay

~!

Pepper, Garlic, and Salt Coated Jellybeans

2008-11-08T22:10:00.003+08:00

"In spite of recent events, the co-author of this blog has been unable to write for the past few weeks. Please bear with him."

Jelly beans are a type of confectionery that comes in many different (primarily fruit) flavors. They are small (the size of a red kidney bean or smaller) and usually have a hard candy shell and gummy interior. The confection is primarily made of sugar.

There's a reason why jellybeans come assorted, the mere fact that things in this world never come in pairs, or to be more exact, no 2 things are the same. The moment that people start telling you that this is exactly like this, they are lying. It's the way the world was made, and i shall stand and defend that stance to the death.

Not all jellybeans are created the same, this is probably why it appeals to all forms of life. Be it crawling on 100 legs or 2, the different explosions of tastes, or combination of it appeals to any and all. There are probably 2 things the author of this blog can say about this:

1) This is why we like different things.
2) This is why we hate different things.

As we can see from this complicated table of numerical composition, jellybeans for a fact, may or may not appeal to a certain group of people, but then again, those jellybeans may be lurrrrvveeeed by others. In general, jellybeans are sweet, and they appeal to a certain group of sweet loving individuals, but as the movie harry potter enlightened us with puke flavored jellybeans, chocolate frogs and other crazy ass-orted types of sweets, things may be viewed from a different perspective.

Now where am i coming from all of this. In all honesty, i myself, do not know. I do not know a lot of things i write in fact, because i consider this as a hobby and not a chore. Pretty much like jellybeans, jellybeans only cater to sweet loving people, and thus people who like salty stuff may not appeal to it. This is me to writing as others are to jellybeans. Logically though, what i'm trying to say is that i am and individual that appeals to only a few people. I might be salt coated or i'm filled with pepper, not all people will appeal to that i assure you, but then, there's a select few who will adhere to what i do and like what i want.

A single jellybean inside a jar who's purpose might be to be filled with 10,000 pieces of jellybean might not look like much. But a single jellybean can be followed by another, and another until it's filled with 10,000 or more jellybeans, ready to be shipped and packed and sent to some lucky candy store who'll cater to people of all shapes and colors and sizes with different wants and needs. One of those hundreds of people will appeal to that first jellybean (provided he manages to find it under the huge pile of other jellybeans), and will treasure it's texture and flavor for a moment, then savor in delight afterwards. Other jellybeans will find their people, and those will savor in delight afterwards as well.

Now i ask you, have you found your jellybean?

HUWAG BASAHIN!

2008-11-01T21:40:00.022+08:00

(At dahil binuksan mo ang makamandag na pahinang ito)

BABALA: Ang mga sumusunod ay isinalaysay sa tradisyunal na paraan ng pagsusulat. Marahil ay maipagpapalagay mo na ang tinutungo ng iyong mga mata ay isang papel at makalimutan mong ikaw ay nasa harapan ng "monitor"...Dahil nais ko lang ipaalala na nasa ika-2008 na siglo na tayo. Sabihin mo mang pareho kaming makata at maraming satsat ni Jose Rizal (magsama kami!) wala akong pakialam sa kung anupaman ang nais mong isipin tungkol sa akin dahil una sa lahat binalaan na kitang huwag itong basahin...At panghuli...dahil ako ang bubuhay sa persona ng isang sulat.kamay, wala nang iba pa!

Isaw. Fishball. Barbeque. Stick. Alin ang naiiba?Hindi kita inuunahan at hinuhusgahan pero marahil ang napili mo na ay ang "stick" Bakit? Ihiniwalay mo ang isa sa iba. Iyon na nga iyon eh.Hindi mo ba naisip na ang naiiba pala ay ang tatlo nang nauna? Ang nais ko lang namang iparating ay iba't-iba ang pananaw ng bawat isa. Gusto mo bang maging isa lang sa kanila o magkaroon ka ng sariling identidad at nang masabi mong hindi ka lang nakikihalubolo sa masa? Hindi masamang magkumpara lalo na kung kailangan ngunit hindi ko naman sinabing kailangang sagutin ang aking katanungan kanina. Hindi kita pinipilit na palitan ang "stick" bilang iyong kasagutan. Tulad nga ng sinabi ko, hindi kita hinuhusgahan.

Kung pagsusulat sa taong 2008 na rin naman ang pinag-uusapan, ilalahad ko na ang aking mga palagay sa mga sikat na manunulat sa ating kapanahunan. Tutal kilala naman na sila at marunong na silang tumanggap ng kritisismo, dadagdag na ako sa mga ito. Patawad sa mga solidong "fans" ni Bob Ong sapagkat "I don't find his works interesting, I find the writer/s more interesting instead". Marahil ay wala lang ako sa "mood" noong binabasa ko ang kanyang "Stainless Longganisa" kaya hindi ako napahanga ng kanyang libro. Ang masaklap pa dun, ito pa lang ang librong isinulat nito na aking unang nabasa pero dahil sa pagbabasa ko nito, may bago akong kaka"curiousan"...kung sino nga ba talaga ang nasa likod ni/na Bob Ong? Mas pinag-isipan ko pa nga ng matagal ang kanyang persona kaysa ang mga isinulat niya. Dahil aminin natin, nasaan ang koneksiyon ng karamihan sa mga ito?

Tunguhin naman natin ang "hollywood". "Fan" ako ni J.K. Rowling at hindi ni Harry Potter. Ang pinagtatakahan ko lang kay Rowling sa kanyang batikang Harry Potter ay kung bakit itinuturing siyang isang "heroic figure". Sa halos lahat ng pakikipagsapalaran at pakikipaglaban ni Harry sa kanyang buhay na puno ng mahika, hindi mo ba napansin na siya naman ang laging inililigtas ng mga tao sa kanyang paligid at hindi siya ang nagliligtas sa kanila. Paumanhin na rin sa "fans" ni Daniel Radcliffe. Paalala, si Harry Potter ang ginagawan ko ng kritisismo at hindi si Daniel. Sabagay, si Rowling pa rin ang bumuo sa kanyang katauhan pero kahit ganoon, siya pa rin ang idolo ko at hindi si Harry Potter.

Mas interesado kasi ako sa mga hindi napapansin. Sa mga nakakalimutan. Sa mga mismong bumubuhay sa kinahuhumalingan ng mga tao. Aanhin mo ang isaw, fishball at barbeque nang walang "stick". Parang laging may kulang di ba? Paano mabubuo ang libro kung walang manunulat na bubuhay sa mga letrang maaaring mapaloob dito? Aanhin mo ang isang bayaning ni sarili niya ay hindi kayang iligtas at ang makakagawa lamang nito ay ang mismong nagbigay-buhay sa kanya?...Mas interesado kasi ako sa detalye at hindi lamang sa mismong larawan.

Tutal, "ballpen" na rin naman ang ginamit ko sa pagsusulat, pagtuunan na natin ng pansin ang "ballpen" bilang pagpapasalamat dahil natapos ko ang sanaysay na ito sa tulong nito. Mula sa isang nangarap, nangangarap, mangangarap na maging manunulat at ngayon ay sumusulat sa aking sariling paraan nang hindi inaalintana ang mga "grammatical errors" o anupaman, nais kong ipaabot ang aking hamak na pagbabahagi sa kahong ito bilang panimula ng bilog na siklong pagsasalaysay. Ngayon susubukan kong sagutin ang aming sariling katanungan sa mga pahinang ito, "Kailan nga ba nawawalan ng tinta ang isip sa pagsusulat?"...Para sa persona na bumubuhay sa isang sulat.kamay, hindi ito kailanman nauubusan ng tinta...sapagkat una sa lahat, HINDI ITO "BALLPEN"...at kung pagkakaiba na rin naman ang pag-uusapan, ANG UTAK NAHAHASA, ANG "BALLPEN" HINDI!

~sulat.kamay

ROAD BLOCKS, MENTAL BLOCKS, AND BUILDING BLOCKS

2008-10-29T22:48:00.003+08:00

"First post. Unfortunately, the other, better half of this writing tandem is too lazy to create an article or whatnot. Thus you have me."

Blocks. I've had fascination with blocks ever since i was a child. As i was thinking about the article title and what i would write about for my first blog, several thoughts came to mind.

___________________________________________________________________

1) Why the hell is it so hard to think about something that's not really needed?

2) Why does the word "block" mean several, opposing things things?

3) Why am i compelled to write something even though my brain produces nothing?

4) Why did i put a 4th thought even if I didn't have a fourth thought?

5) Why am i actually writing a blog, though i'm supposed to be talking to the other half of this writing tandem, and: Why did i actually put a 5th thought though i previously stated that i thought of these thoughts before i started writing this blog?
___________________________________________________________________

Now, as i earnestly write this blog out of the fumes my mind produces, a flow of answers come off my head. But then again, in a blink of an eye, my brain wanders of for a few milli-seconds, and all of those answers drift away. Bah.

Anyways, as i remember typing (this is because i'm too lazy to scroll up) i was talking about blocks. Yeah, so blocks are cool. They come in different shapes, and sizes, form different things and pieces. But then again, another term for block is to actually refrain something from doing something. I don't really know why they used 2 very opposite meanings for one single word. But then again, i don't know a lot of things anyway. I think it's that a "block" (the noun), is usually used to "block" (verb) a pathway, a goal or etc. But that doesn't really solve anything useful.

Blocks, for me at least, is way of life, a philosophy if you will. It's both useful, and annoying. My life itself is littered with a lot of blocks, whether they are good or bad, they are the ones that make me for who i really am. I can be one or another, i can be the block or the blocker. I guess that's really why i opted to write this seemingly useless article, it's what i feel right now, and it's what i want to be right now.

But then again, before i started, i only wanted to write something so i could get things going. So i would "inspire" the other half of this blog to write something as well. I guess talking, and thinking are only "Road Blocks" that prevent me from reaching my goal. "Mental Blocks" on the other hand, should only be only be what they are - "Mental". I guess all these realizations make one a better person, but only thru "Building" these "thought blocks" into actions will make one a "productive person".

__________________________________________________________________